Η Παιδιατρική Ακαδημία της Αμερικής ανανέωσε τις οδηγίες σχετικά με την παιδική σωματική κακοποίηση

Η Παιδιατρική Ακαδημία της Αμερικής (AAP) συμπεριέλαβε στις ανανεωμένες οδηγίες της, νέα στοιχεία για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της σωματικής κακοποίησης των παιδιών. Οι οδηγίες επισημαίνουν παράγοντες κινδύνου στους οποίους μέχρι τώρα δεν δινόταν η απαραίτητη προσοχή και εξηγεί πώς οι παιδίατροι μπορούν να προστατεύσουν τα παιδιά.

 

H Cindy W. Christian, MD και οι συνεργάτες της στην επιτροπή παιδικής κακοποίησης και αμέλειας της AAP παρουσίασαν τις ανανεωμένες οδηγίες στις 26 Απριλίου.

«Οι μικροτραυματισμοί στα παιδιά είναι ιδιαίτερα συχνοί, και οι περισσότεροι δεν είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή κακοποίησης. Δυστυχώς όμως, είναι επίσης γνωστό ότι οι παιδίατροι μπορεί να μην αντιληφθούν περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης. Όταν οι τραυματισμοί αυτοί δεν διαγνωστούν σωστά, τα παιδιά επιστρέφουν με χειρότερους – μπορεί και θανάσιμους – τραυματισμούς» εξηγεί η συντάκτρια των οδηγιών.

Η αναφορά περιλαμβάνει πρόσφατες έρευνες που δείχνουν ότι τραυματικά γεγονότα κατά την παιδική ηλικία επηρεάζουν την ψυχική υγεία  των παιδιών για δεκαετίες.

«Τόσο οι αναδρομικές όσο και οι διερευνητικές μελέτες, οι οποίες δημοσιεύτηκαν τα τελευταία χρόνια διαπιστώνουν μια ισχυρή σχέση ανάμεσα στην συσσώρευση αρνητικών εμπειριών, όπως η κακομεταχείριση, η ύπαρξη δυσλειτουργικής οικογένειας και η κοινωνική απομόνωση και στην εμφάνιση παθολογικών και πνευματικών ασθενειών κατά την ενήλικη ζωή»

 

Ο προσδιορισμός των παραγόντων κινδύνου έχει τεράστια σημασία

Οι ανανεωμένες οδηγίες τονίζουν την ανάγκη οι παιδίατροι να είναι σε επιφυλακή για σημάδια παιδικής κακοποίησης και συνοψίζουν τους τρόπους με τους οποίους το ιατρικό προσωπικό μπορεί να προστατεύσει τα θύματα της κακοποίησης.

Η σωματική κακοποίηση μπορεί να συμβεί σε παιδιά όλων των κοινωνικών και οικονομικών τάξεων. Ωστόσο, στις ΗΠΑ, φυλετικοί, κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες μπορεί να παίξουν ρόλο στο ποιες περιπτώσεις θα αναφερθούν στις υπηρεσίες προστασίας των παιδιών.

Οι έφηβοι είναι πιο πιθανό να κακοποιηθούν σωματικά. Τα παιδιά και τα βρέφη παρ’ όλα αυτά, κινδυνεύουν περισσότερο να υποστούν βαριά – ως και θανατηφόρα – τραύματα.

Οι παιδίατροι πρέπει να είναι σε επιφυλακή για παράγοντες κινδύνου όπως η δυσλειτουργικότητα της οικογένειας, οι υπερβολικές προσδοκίες των γονέων σχετικά με την ανάπτυξη των παιδιών τους, η ύπαρξη σωματικών και πνευματικών προβλημάτων στο παιδί, η οικογενειακή φτώχεια και οι προηγούμενες αναφορές στις υπηρεσίες παιδικής προστασίας.

«Οι γονείς που έχουν υπερβολικές απαιτήσεις από τα παιδιά τους, δεν φέρονται με ενσυναίσθηση, ακολουθούν σκληρές ή ασυνεπείς μεθόδους γονεϊκότητας ή εναλλάσσουν τον ρόλο γονέα – παιδιού είναι πιο πιθανό να κακοποιούν τα παιδιά τους» προσθέτουν οι συγγραφείς.

Αν και κάποιοι παράγοντες καθιστούν όπως είδαμε την παιδική κακοποίηση πιο πιθανή, οι παιδίατροι μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψή της. Θα πρέπει για παράδειγμα να εξηγούν στους γονείς τα στάδια ανάπτυξης και να ενημερώνουν για τις ρεαλιστικές προσδοκίες που μπορούν να έχουν για τα παιδιά τους. Μπορούν επίσης να τους προτείνουν κοινωνικές υπηρεσίες στήριξης του παιδιού και της οικογένειας όταν υπάρχει πρόβλημα.

Περισσότερες πληροφορίες για τους παράγοντες κινδύνου και την πρόληψη της κακοποίησης από τον παιδίατρο μπορούν να βρεθούν στην κλινική αναφορά της AAP.

Η υποψία και φυσική εξέταση του παιδιού είναι καθοριστικές

Πολλά στοιχεία θα μπορούσαν να οδηγήσουν έναν παιδίατρο στο να υποψιαστεί σωματική κακοποίηση. Όταν ο γονιός δίνει μια εξήγηση για το πως προκλήθηκε ο τραυματισμός  η οποία είτε αλλάζει είτε δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά τραύματα του παιδιού  ο γιατρός οφείλει να διερευνήσει περαιτέρω. Ορισμένοι τραυματισμοί – όπως τα πολλαπλά κατάγματα στα παιδιά ή τα κατάγματα σε βρέφη που δεν μπουσουλάνε ή περπατούν ακόμα και δεν έχουν άλλες γνωστές παθήσεις –  είναι επίσης ύποπτοι. Ορισμένοι γονείς έχουν υποστηρίξει ότι ο θανάσιμος τραυματισμός του παιδιού τους προήλθε από κάποια μικρή πτώση  όταν στην πραγματικότητα οι τραυματισμοί τέτοιου τύπου δεν είναι συνήθως τόσο σοβαροί. Η σχετική έκθεση της AAP βοηθάει τους ιατρούς στην αξιολόγηση ύποπτων παιδικών καταγμάτων.

Επίσης εκδόθηκαν αντίστοιχες διαγνωστικές οδηγίες για τα τραύματα στο κεφάλι από κούνημα ή χτύπημα και την αιμορραγία του αμφιβληστροειδούς.

Αν οι γιατροί υποψιαστούν σωματική βία ως την αιτία κάποιου τραύματος, θα πρέπει να προχωρήσουν σε περισσότερες εξετάσεις για την εύρεση και άλλων τραυμάτων ή κάποιας υποκείμενης πάθησης. Η AAP εξέδωσε διαγνωστικές οδηγίες για την αξιολόγηση αιμορραγικών διαταραχών σε περιπτώσεις ύποπτες για παιδική κακοποίηση.

Στις Η.Π.Α. περισσότερα από 650,000 παιδιά κάθε χρόνο είναι θύματα κακοποίησης ή αμέλειας, ενώ πάνω από 1500 παιδικοί θάνατοι αποδίδονται σε αυτές τις αιτίες. Το 80% των νεκρών παιδιών είναι μικρότερα των 4 ετών.

«Οι αναφορές των ενηλίκων για τις εμπειρίες της παιδικής τους ηλικίας φανερώνουν ότι το φαινόμενο της σωματικής κακοποίησης είναι πιο συχνό από αυτό που δείχνουν όλα τα προηγούμενα παιδιατρικά δεδομένα. Η αναγνώριση της κακοποίησης και η άμεση επέμβαση μπορεί να προστατεύσει ένα παιδί και να το σώσει από τις αρνητικές συνέπειες σε όλη του την ζωή» καταλήγουν οι συγγραφείς.

 

Πηγή : http://www.medscape.com/

 

Φωτογραφία : Fear by Patrick Nygren on Flickr

Μοιραστείτε το