θηλασμός παιδί μητέρα

Ο θηλασμός φταίει για όλα;

 

Η Elisabeth Batinter υποστηρίζει ότι η φυσική γονεϊκότητα υποδουλώνει τις γυναίκες.

Στο βιβλίο της The Conflict,  που έγινε μπεστ-σέλλερ στην Ευρώπη, η Elisabeth Batinter υποστηρίζει ότι  οι σύγχρονες γυναίκες έχουν υποδουλωθεί εξ αιτίας της βιολογίας και πιο συγκεκριμένα εξ αιτίας του στήθους τους. Η ιδεολογική πίεση να θηλάσουν το παιδί κρατάει τις γυναίκες στο σπίτι. «Οι σεξιστές μπορούν πλέον να πανηγυρίζουν: το τέλος της βασιλείας τους σίγουρα δεν είναι κοντά» γράφει η Badinter. «Κέρδισαν τον πόλεμο χωρίς να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους. Φρόντισαν γι αυτό οι πρωταθλητές του ματερναλισμού».

Η Badinter ισχυρίζεται ότι αν οι γυναίκες σταματούσαν να θηλάζουν και έδιναν στα μωρά τους γάλα σκόνη, η κοινωνική και οικονομική τους κατάσταση θα βελτιωνόταν. Οι κριτικές υπήρξαν σφοδρές. Μεταξύ άλλων, ειπώθηκε ότι η θέση της Badinter «μητρότητα ή φεμινισμός» δεν είναι παρά ένα ψευδοδίλημμα. Κι ότι η Badinter ελέγχει ένα σημαντικό ποσοστό των μετοχών και ηγείται του διοικητικού συμβουλίου της διαφημιστικής εταιρίας Publicis, που έχει πελάτες μεταξύ άλλων τη Nestle, Similac, Enfamil.

Αλλά το βασικότερο πρόβλημα με την επιχειρηματολογία της είναι ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η θέση των γυναικών εξαρτάται από πολύ πιο περίπλοκους παράγοντες.

Στη Γαλλία, σύμφωνα με στατιστικές του 2002 που επικαλείται η Badinter στο βιβλίο της, μόνο το 50% των γυναικών θηλάζουν μόλις γεννιέται το μωρό τους – και το ποσοστό πέφτει κι άλλο μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Το ποσοστό των γυναικών που εργάζονται είναι 60%, το υψηλότερο ποσοστό της Ευρώπης.

Αυτό, όμως, έχει κυρίως να κάνει με τις καλοπληρωμένες γονικές άδειες, την εξασφαλισμένη επιστροφή στη δουλειά και την καλή οργάνωση των παιδικών σταθμών και όχι με το θηλασμό. Οι νέες μητέρες στην Ιρλανδία έχουν το χαμηλότερο ποσοστό θηλασμού (34%). Σύμφωνα με τη συλλογιστική της Badinter, η οικονομική κατάσταση των γυναικών αυτών θα έπρεπε να είναι καλύτερη από των Γαλλίδων. Αλλά δεν είναι. Οι Ιρλανδές έχουν χαμηλότερο ποσοστό απασχόλησης (57.8%).

Στις Ηνωμένες Πολιτείες δε, σύμφωνα με στοιχεία του 2010, 75% των Αμερικανίδων θηλάζουν τα μωρά τους, αλλά το ποσοστό αποκλειστικού θηλασμού είναι γύρω στο 35%. Το ποσοστό απασχόλησης είναι 64%.

Η τελευταία φορά που στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε διαμάχη γύρω από το θηλασμό ήταν τη δεκαετία του 50, όταν εταιρίες γάλατος και παιδίατροι ενθάρρυναν τις γυναίκες να δίνουν γάλα σκόνη  στα μωρά. Κι όμως, παρά την αποδέσμευση από το θηλασμό δε θα λέγαμε ότι οι γυναίκες κατέκλυσαν την αγορά εργασίας! Προφανώς, υπήρχαν πιο μεγάλες δυνάμεις που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο, όπως η μεταπολεμική οικονομία που ήθελε τους άντρες να βγάζουν αρκετά χρήματα ώστε οι γυναίκες  να μένουν σπίτι καθώς και άλλου είδους νοοτροπίες που εμπόδιζαν τις γυναίκες της μέσης αστικής τάξης να εισέλθουν στην αγορά εργασίας.

Κατά καιρούς, ακούμε  ότι κάποιες μητέρες είναι τόσο παθιασμένες και απόλυτες με τον θηλασμό  που εγκαταλείπουν τις φίλες τους που σταματάνε να θηλάζουν σε διάστημα μικρότερο του ενός χρόνου. Αυτό είναι σπάνιο. Και παρά τον ισχυρισμό της Badinter  ότι οι νατουραλιστικές κουλτούρες κρατούν τα παιδιά δεμένα στο στήθος των μητέρων τους για πάρα πολύ καιρό, μόνο μια φορά στη ζωή μου είδα ένα παιδί να σκαρφαλώνει στη μαμά του, να την ξεκουμπώνει και να επιχειρεί να θηλάσει. Μόνο μία.

Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας που η Badinter αγνοεί : η νηφάλια φυσική γονεϊκότητα-που περιλαμβάνει υφασμάτινες πάνες, σπιτικό υγιεινό φαγητό και άλλες  χρονοβόρες διαδικασίες -είναι εκτός των άλλων και μια απάντηση στο άγχος που προκαλούν οι χημικές ουσίες που έχουν κατακλύσει την καθημερινότητά μας.  Η εκτεταμένη ιατρική έρευνα για τους ενδοκρινικούς διαταράκτες που εισχωρούν στο σώμα των παιδιών μας λόγω της χρήσης σαμπουάν, παιχνιδιών, διαφόρων τροφών και πλαστικών- συμπεριλαμβανομένων και των μπιμπερό-— είναι μια πραγματική ωρολογιακή βόμβα στη ζωή μας.

Οι περισσότερες γυναίκες είναι αρκετά έξυπνες ώστε να μην ακολουθούν τυφλά διάφορα εγχειρίδια γονεϊκότητας  και να κατανοούν τι λειτουργεί καλά για αυτές. Ας μην κατηγορούμε το στήθος μας για να αιτιολογήσουμε άλλα κοινωνικά ζητήματα (όπως  το ότι δεν πληρωνόμαστε όσο οι άντρες, δεν έχουμε πού να αφήσουμε τα παιδιά μας όσο δουλεύουμε γιατί δεν έχουμε τόσα χρήματα καθώς και ότι πρέπει να προστατεύουμε τα παιδιά μας από τοξικές ουσίες) που μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε ως γυναίκες.

 

 Από την Dominique Browning @DmnqBrowning
Πηγή : http://ideas.time.com/
Φωτογραφία : Ammamamma_by_AuroraCarina_chan on Deviantart

Μοιραστείτε το