Ένας διαφορετικός αλλά ξεχωριστός αγώνας μπάσκετ!!

Σας στέλνω μια οικογενειακή ιστορία που έζησα με τα παιδιά μου πέρσι αλλά μας έχει μείνει αξέχαστη και ήταν από τους πιο όμορφους αγώνες που έχουμε δει!!

Το Σαββατοκύριακο είχαμε την χαρά να παρακολουθήσουμε αγώνα μπάσκετ σε αμαξίδια στο γήπεδο στο Μαρούσι. Ξεκινήσαμε για το γήπεδο με τα δύο μου παιδιά 9 και 5 ετών γνωρίζοντας πως θα πάμε να δούμε έναν αγώνα μπάσκετ. Φτάνοντας στο γήπεδο του Αμαρουσίου μπήκαμε μέσα και καθήσαμε στις κερκίδες. Παρατηρούσα τις αντιδράσεις των παιδιών μου, με ρώτησαν 2 πράγματα:

1.Γιατί είναι άδειο το γήπεδο;

2.Γιατί είναι σε καροτσάκι οι παίκτες;

Χάρηκα που η πρώτη τους ερώτηση ήταν για το γήπεδο και όχι για την διαφορετικότητα των παικτών και η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να απαντήσω στην πρώτη ερώτηση. Αφού τους εξήγησα για ποιο λόγο βρίσκονται σε καροτσάκι, άρχισε ο αγώνας και ήταν πολύ ενθουσιασμένα. Χειροκροτούσανε, φωνάζανε και είχαν μεγάλη αγωνία να δουν ποιος θα νικήσει.

Εμείς βέβαια είχαμε χωριστεί και υποστηρίζαμε διαφορετική ομάδα για να έχει ενδιαφέρον. Όταν ο αγώνας τελείωσε χειροκροτήσαμε εμείς, χειροκροτήσανε και οι παίκτες και φεύγοντας με ρώτησαν τα παιδιά μου πότε είναι το επόμενο παιχνίδι. Τους είπα σύντομα και ελπίζω να έχει περισσότερο κόσμο.
Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως είναι ωραίο και σημαντικό να δείξουμε στα παιδιά μας ότι αναμέσά μας ζουν και άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και τα καταφέρνουν πάρα πολύ καλά γιατί τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς ελπίδα και αυτοπεποίθηση.

 

Αυτή είναι κερκίδα, δε νομίζετε;

 


Μπορείτε επίσης να διαβάσετε την  συνέντευξη  που πήραμε από την Βιβή Ιατρίδου για τα αγγλικά και την προσχολική ηλικία.

Μοιραστείτε το